کوتاه از گلبرگ///

و منی که از فکر تو از چشمان خودم ریزش می کنم و در خاموشی محض، در برابر احساس روشن خودم،در توهمی نزدیک به واقعیت غرق در لذت میشوم. این صدای سکوت من است، زمانی که دلتنگی از رفتار سردم در حال کنده شدن است و قالب تهی میکند. این صدای سکوت تمام ادم هایی ایست که از بخش هایی از وجودشان دور افتاده اند. جهان پر از سکوت های بنفش است که انعکاسشان در رفتار ما به صدا در می اید. سخت است جعل بی تفاوتی در خویش،زمانی که اشفتگی در عرق سرد ادمی در حال جوشیدن است. من نمود خود واقعی ام نیستم. من نمود ترس های خویشتنم. خود واقعی، از ارامش گریخته است.ان هم با پای برهنه در جهان شیشه ای.
گلبرگ

جوان ایرانی ،پیش به سوی پیشرفت...