به مناسبت سالروز مرگ هدایت؛

به مناسبت سالروز مرگ هدایت؛
شصت و پنج سال پیش همچین روزی، پایان زندگی یک مرد، یک مرد بزرگ. به خواست خودش. نه در تخت خواب از سر ناخوشی، نه در اثر تصادفی ناگهانی، به خواست خودش...آن طور که دوست داشت. آن طور که به نظرش مناسب بود. یک پایان بزرگ برای یک مرد بزرگ.
زندگی هدایت سراسر اعتراض بود. اعتراض به ناآگاهی، اعتراض به جهل، اعتراض به مردمانی که غرق در کوری و کری می زیستند و از آب زندگی دوری می جستند. او با مرگش نیز اعتراض کرد. مرگ او فریاد مردی بود که بعد از 114 سال از تولدش هنوز هم کسانی هستند که حرف او را نمی فهمند. و چه زیادند اینها!!
هنوز هم کسانی هستند که هیچ نمی خوانند و هیچ نمی دانند. غرق در روزمرگی..غرق در سرخوشی های لحظه ای.. با چشمانی بسته و گوش هایی لبریز از نشنیدن. و چه زیادند اینها!!
پدر روشنفکری در ایران خودکشی کرد تا شاید اندکی بیندیشیم. تا شاید اندکی بخوانیم. تا شاید اندکی سطح فکرمان را از چیزی که می بینیم و به ما خورانده اند بالاتر ببریم...

جوان ایرانی ،پیش به سوی پیشرفت...