افول اخلاق و خانواده در جوامع کوچک شهری

افول اخلاق و خانواده در جوامع کوچک شهری

امروزه بیشترین معضلی که در جوامع کوچک شهری مشاهده می شود زوال فرهنگ و اخلاق در فرایند نوگرایی موجود است. بنیان خانواده در شهرهای کوچک رو به تزلزل است و این هشدار باید جدی گرفته شود. نگاهی به آمار "زنان معتاد"، "روسپی گری در شهر های کوچک"، "خیانت در خانواده" و "طلاق" گویای یک مرحله بحرانی در جوامع کوچک است.

به راستی چه عواملی موجب از هم پاشیدگی بنیان خانواده در جوامع کوچک شهری می شود؟

در سال های گذشته عمدهترین دلیل طلاقهای رسمی، "اعتیاد" و "ببیکاری" عنوان شده است؛ اما اکنون قضیه اندکی عمیق تر شده است. این دو پارامتر نه تنها حل نشده اند بلکه چند پارامتر دیگر هم به این عوامل اضافه شده است.

" بیتوجهی به همسر"، "کم شدن روابط عاطفی زن وشوهر" ،"ارتباط گیریهای خارج از عرف زن و مرد"، "خیانت به همسر"و .. چرا در جوامع کوچک شهری بیشتر شده است؟

گذرتان به دادگاه های خانواده که بیفتد فضای پرفشار دیگری را مشاهده خواهید کرد. پرونده هایی که در آن مردان به دلیل "بیتوجهی همسرانشان نسبت به خانواده" و " بیبندو باری رفتاری و جنسی" اقامه دعوا کرده اند!
امروزه نیارهای افراد از "اقتصادی"، "مادی" و "سلامت" به نیاز به "توجه"، "علاقه" و "محبت" تغییر پیدا کرده است و در صورت عدم تامین این پارامترها از داخل خانواده؛ فضای پنهانی خارج از خانواده جذاب می شود و نتیجه آن چیزی جز " بی بند و باری اخلاقی" نخواهد بود.

گزارش ها نشان داده است که 60 درصد طلاق ها در "مسائل جنسی" ریشه دارد. در این زمینه زوجین به دلیل چارچوب های فرهنگی- اجتماعی دلیل واقعی را بیان نمی کنند و بهانه های دیگر را پیش می کشند. متاسفانه " ضعف کنترل رفتارهای هیجانی" و "فقدان مدیریت رفتار زناشویی" یکی از عوامل رو به رشد طلاق در جوامع کوچک شهری است. آمارها یک چیز را نشان می دهد و آن "کاهش سن فحشا" و حتی "روسپی گری زنان متاهل" است.

باز گو کردن این مسایل برای این است تا توجه بیشتری به این مسایل معطوف شود. در صورت وقوع زلزله ای در جامعه رسانه ها و مسئولان به صورت گسترده به آن می پردازند اما در برابر زلزله طلاق و افول اخلاق در جامعه هیچ اقدام موثری انجام نمی شود.

تریبون های مسولین و حکومت همیشه نگران روابط دختران و پسران جوان می باشند اما هنوز برای این مسئله نه تعریف درستی ارائه شده است و نه راه حل اجتماعی شایسته ای که از گسترش آن جلوگیری کند. "صورت مساله همیشه پاک شده و هیچ وقت راه حل درستی ارایه نشده است". همواره این مساله به عنوان یک تابوی اجتماعی پنهان شده است و آمارهای درستی از آن در دسترس نیست.

نبود پشتوانه فکری پیدار و با ثبات و نبود مسیرهای آلترناتیو برای حضور در جامعه برای زنان به یک دغدغه تبدیل شده است. در مقابل وجود فضای جذاب و دلفریب غربی همچون تامین نیازها از فضایی غیر از خانواده که در غرب رواج دارد موجب دو ساختی شدن جامعه شده است.

"تمایل به رفتارهای پر خطر" در زنان بیشتر شده است و به نوعی نشانه اعتراض به وضع موجود را به خود گرفته است در حالی که این نوع حرکت ها در واقع آسیب از درون به خود و خانواده است.

چندی پیش در رسانه ها آمده بود که روزانه ۵۰۰ زوج در کشور به صورت توافقی از یکدیگر طلاق می گیرند. از هر چهار ازدواج در ایران یک مورد به طلاق منجر می شود به عبارتی در هر "سه دقیقه و ۴۵ ثانیه" "دو نفر" از یکدیگر جدا می شوند.

براستی چه باعث شده است که جامعه به این مرحله بحرانی از افول اخلاق برسد؟
چرا خانواده در جامعه امروزی نمی تواند مثل گذشته راهکار ارایه دهد و همیشه قدم آخر(طلاق) در اول راه برداشته می شود؟
جوانان امروزی برای رسیدن به چه سبکی از زندگی این چنین گام بر داشته اند؟

"شناخت مناسب نداشتن از اوضاع و احوال فرهنگی و شخصیتی بین زوجین" از مهمترین عوامل درخواست طلاق در جامعه ایرانی عنوان شده است.

آیا فضایی برای شناخت جنس مخالف در جامعه ایجاد شده است ؟
آموزش و پرورش و دانشگاه چگونه باید نقش خود را در این پروسه ایفا نمایند؟
تریبون های نماز جمعه و مسولین آیا نسبت به این نوع آمارها حساسیت نشان داده اند؟ و راهکارهایی را ارایه داده اند؟
آیا این تریبون ها فقط باید در مسایل سیاسی ورود داشته باشند یا به نیازهای کف جامعه و مشکلات خود جامعه نیز باید بپردازند؟

باید توجه داشت که دومین شهر کشور در زمینه طلاق "قم" است. شهری که باید در مسایل مذهبی و شاخص های خانواده الگو برای سایر شهرها باشد بعد از شهر تهران رکوردارترین شهر ایران در زمینه طلاق است. کارشناسان این شهر "عدم شناخت صحیح زوجین نسبت به یکدیگر" را دلیل اصلی می دانند . پس می توان گفت که متاسفانه در شهری مثل قم نیز که آمار حوزه های علمیه، علما و فضلا، مراکز دینی و مذهبی فعال در شهر کم نیست جوانان در زمینه ازدواج صحیح، درست و به موقع دچار یک نوع فقر فرهنگی و عقب افتادگی هستند.

"نبود مراکز مشاوره"و " نبود فضاهای گفت و گو برای جوانان" در شهرهای کوچک بسیار احساس می شود.
باید به جوانان فرصت بیشتری داد تا از گرفتن اتفاقهای عجولانه جلوگیری کنند. دولت باید در زمینه ایجاد چنین فرصت هایی تحرک بیشتری داشته باشد. "باید فرصت های حضور در جامعه و آزمون و خطا کردن قبل از تصمیم را به جوان بدهد." نوع برخورد دولت با قشر جوان کنجکاو باید ضابطه مند تر شود. در غیر این صورت آمارهای طلاق روز به روز بیشتر خواهند شد و مرحله بحرانی تر این است که هر روز تعداد "زنان بی همسر ناشی از طلاق" بیشتر شده و آسیب های جدیدی را شاهد خواهیم بود.

متاسفانه مسایلی که اشاره شد در پوست شهر ریشه دوانده است و متاسفانه هیچ مرجعی هم در این باره پاسخ گو نیست. زنگ خطر به صدا در آمده است و بی توجهی و بی تفاوتی به این مسایل کار را برای حل آن دشوارتر نیز خواهد کرد.

باید توجه کرد که جوانان امروزی خالی از بسیاری از مهارت های کافی برای شروع زندگی هستند چرا که جامعه ، حکومت و دولت این بستر را برای آن فراهم نکرده است. باور کنید که می شود با " اموزش" این مسایل را حل کرد ولی قدمی تاکنون برداشته نشده است . فقر مهارت های ارتباطی علت 40 تا 45 درصد طلاق هاست.

شاید گفته بشود که مشکلات جدی تر از پرداختن به مساله ای مثل طلاق و اخلاق و آسیب های اجتماعی در جامعه وجود دارد و اگر مسایل دیگر حل بشود این مسایل هم حل خواهد شد ولی باور کنید که چنین نیست. الان طلاق عامل بروز 70 درصد آسیب های اجتماعی است و عواقب و عوارض آن تنها دامن افراد درگیر با آن را نمی گیرد بلکه به عنوان یک معضل اجتماعی، جامعه را هم به "بردگی" می کشاند.

همه ما باید هوشیار باشیم.
مسولین باید هشیار باشند و اقدامات پیشگیرانه ای را نسبت به افول شاخص های خانواده داشته باشند.
در اهمیت جایگاه خانواده همین بس که برای زوال فرهنگی یک ملت، تزلزل بنیاد خانواده کافی است.

متاسفانه تاکنون هیچ گونه اقدام عملی در زمینه فرهنگی و اجتماعی، تبلیغاتی و رسانه ای مشاهده نشده است.

واقعیت این است که نگاه ما این است که مشکلات جامعه، مشکلات همه افراد است و ما نیز به عنوان عضوی از جامعه نگران چنین آسیب هایی هستیم و احساس مسئولیت می کنیم و در کنار دستگاه های اجرایی آماده ایم در جهت رفع این مشکلات قدم برداریم.

جوان ایرانی ،پیش به سوی پیشرفت...