حسین را نشناخته ایم

اندکی افسوس می خورم وقتی شهری را می بینم که همه پیراهن سیاه پوشیده و کلاه سیاه بسته اند و حسین حسین گویان سینه می زنند ولی حسین در تفکراتشان و زندگیشان جاری نیست و حسین فقط یک رنگ و بوی ده روزه و تاریخی دارد. تاریخی که شاید خیلی ها مطالعه و درک کاملا دقیقی از مختصات زمان و زندگی ان حضرت را نیز ندارند. حسینی که هیچ ابزاری جز کشته شدن در دایره محاسباتی اش نداشت. حسینی که پا در مسیری گذاشت که فرهنگ ساز باشد با اعتراضش و با شهادتش در جهت گرفتن حقش. حالا حسین هایی در این مراسمات تربیت می شوند که تفکرشان حسینی نباشد.
از حسین فقط الان ''فقط'' مظلومیت اش در فرهنگ کنونی ما باقی مانده و دلمان با صداهای بلبلان چهچهه خوان احساساتی شده و اشک می ریزیم.
کداممان هواخواه حسینی هستیم که در روضه ها نیست! مگر نه این است که حسین برای استیفای حقش پا در میدان مبارزه گذاشت پس چرا جامعه و فرهنگ حسینی این ها را بازگو نمی کند؟؟ چون نمایش ان چهره حسین خطرناک است چرا که روشنگری می کند . الان وقت پرداختن به چهره ''حسین کم خطر'' و مظلوم است. اگر هواخواه حسین در قامت حسین باشد و بفهمد عملا باید الان بخش های مهمی از جامعه درگیر مطالبه حق و حقوق خود بودند. ظالم و مظلوم ! می شود دو طرف یک معادله. در نتیجه حسینی که در محرم در تریبون ها متولدش می کنند و می کشند حسین دروغین است و خود او نیست. بازتولیدش کرده اند.
حسینی که جامعه ما در خود پرورانده اصلا با بیعدالتی کاری ندارد !!! حسین امروزی جامعه من همین توق ها و تبل و شیپور شده است. اخر این ها کجای ان معادله ظالم و مظلوم هستند. کارکرد حسین شده است آیینی و گاه اجتماعی و صد البته که سیاسی!!!! این شور و شوق جمعیو امدن به بازار و خواندن چیزی جز فریب کاری نیست. صحبت های حق طلبانه حسین در کدام منبرها یا بلندگوها گفته می شود!!!!
حسین در عالم سیاست شده است یک ابزار . نذری دادن ها شده است شان و شوکت و ثابت کردن جایگاه اجتماعی برخی. چه نذری ای ! مدهب شده است بستری برای پرش. برای خودنمایی. تجلی قدرت مادی و اجتماعی بعضی ها..... ماشینها و کوچه هایمان بیشتر حسینی هستند تا خودمان و اطافیانمان...

من هیچ وقت احساس و ارادت به اهل بیت را نفی نمی کنم بلکه تمرکز بیش از اندازه به پیوست ها به حای متن ! کم کم دارد منجر به استحاله این فرهنگ می شود

جوان ایرانی ،پیش به سوی پیشرفت...