دولت باید به فکر زخم های پیکر جنبش دانشجویی باشد

دولت باید به فکر زخم های پیکر جنبش دانشجویی باشد

امروز با گذشت نزدیک به چهار سال از عمر دولت شاید فرصت مناسبی باشد تا عملکرد دولت اعتدال در خصوص ایجاد فضای امن و مناسب در دانشگاه ها که یکی از وعده های دولت بود مورد بررسی قرار گیرد. از همان ابتدای حضور دولت انتظار این که تغییرات آنگونه که مورد مطلوب دانشجویان باشد وجود نداشت و همگان می دانستند که تغییر فضا زمان بر خواهد بود. عدم توانایی دولت در گفتمان سازی درون فضای دانشگاه مجموعه حامیان دولت را لاجرم مجبور می ساخت تا بخشی از هویت اجتماعی سیاسی خود را از گفتمان دوم خرداد به ودیعه بگذارند. اما به تناسب شعارهای داده شده هیچ گاه اراده لازم جهت اجرایی شدن وعده ها مشاهده نشد. از همین رو بسیاری از دانشجویان و اقشاری که تا امروز بنا به مصالح کشور راهی جز حمایت تمام عیار از دولت در برابر خود نمی دیدند دولت را در پیگیری مطالبات و دفاع از حقوق خود ناتوان یافته و انتقاداتی را نسبت به روند سیاسی دولت دارند. دولت تا به امروز اراده ای جهت بر دوش کشیدن هزینه تغییر حقیقی فضای دانشگاه از خود نشان نداده است. البته کسی منکر تغییر نسبی فضا نبوده اما در سیاستی که دولت در پیش گرفته آرام نگه داشتن دانشگاه بیش از هر چیز دیگری اهمیت دارد و تنش ستیزی سیاست اول دولت در دانشگاه بوده است. اما کار تا جایی پیش رفته که فضای دانشگاه در روزی مانند 16 آذر به نمایش های خنده آور اختصاص داده شده و چهره منتقد و آزاد دانشگاه به فراموشی سپرده می شود.

بدون تعارف بگوییم دولت بین دو راهی حفظ سرمایه ی اجتماعی خود و حفظ آزامش تصنعی در دانشگاه در آزمایشی سخت قرار گرفته است. گورستانی که تاوانش جز ادامه فضاهای امنیتی در دانشگاه نمی تواد باشد.

همراه نبودن مجلس قبل و فشار آن بر دولت ادعایی بود که برخی از دولتی ها برای توجیه عدم گشایش سیاسی در دانشگاه به آن متوصل بودند. حال که ترکیب مجلس عوض شده است جای بهانه ای باقی نمی ماند. متاسفانه این دست به عصا راه رفتن دولت در بخش خطیری به نام وزارت علوم امیدها را در دانشگاه ها دفن کرده است. جای بسی تاسف است که بخشی از بدنه دولت که بیشتر روسای دانشگاه ها هستند برای این که حکم هایشان مهر بخورد با روی آوردن به نهاد سازی و ایجاد تشکل های دانشجویی مطیع و گاه با محوریت غیر سیاسی و در قالب مسایل هنری و علمی فضای نقد و آزاد فکری را از دانشجوها پنهان کردند. این تشکل ها چنان با سرعت مجوز دریافت می کردند که حتی دستوررات بخش نامه ای نیز لازم نداشتند. این درحالی بود که پروژه احیا و تقویت تشکل های اصیل سیاسی – فرهنگی با موانع مکرر مواجه می شود. آنچه شاید بیش از همه این حرکت را خطر ساز می کرد این بود که عده ای در نمایشی می خواستند نشان بدهند دانشگاه خالی از انتقاد از نوع صنفی و چه بسا سیاسی نیست و این راه را برای به حاشیه راندن جریانات عقبه دار در چندین دانشگاه فراهم می کردند. عده ای هنوز به این نتیجه نرسیده اند که جنبش دانشجویی با بخشنامه روی کار نیامده که با بخشنامه بی پرچم شود.

بدون هیچ تعارفی باید گفت جنبش دانشجویی چه در اتنتخابات 92 و چه در تداوم و استمرار دولت و چه با تاثیر در تغییر چهره مجلس در 7 اسفند هر آنچه داشته برای دولت اعتدال و مسیرش خرج کرده است. .حال نوبت دولت است که در فضای جدید فکری به حال تبعیض ها و زخم های پیکر جنبش دانشجویی کند.

این گفتمان و ادبیات ناشی از سهم خواهی نیست زیرا اصولا جنبش دانشجویی خود را در چهار چوب دولت یا حزب و گروهی تعریف نکرده بلکه براساس نزدیکی گفتمانی، خود را در هر برهه به اقتضای موقعیت تاریخی آن دوران به جریانی که همخوانی بیشتری با آرمان هایش دارد نزدیک ساخته و در هیچ برهه ای حتی دوران اصلاحات ادبیات منتقد جنبش دانشجویی خوشایند مسولان نبوده اما دولت فعلی باید به درک درستی از موقعیت و جایگاه تاریخی خود برای ادامه راه و تداوم مسیر خود راه دیگری را در پیش بگیرد. تاکید بر این است که این انتقادات ماهیتی جز این خواست که موضع دولت باید در عرصه عمل گسترش بیشتری یابد ندارد. نکته ای که باید بر آن تاکید کنم این است که جنبش دانشجویی انتظار حمایت خاصی از هیچ دولتی نداشته و منظور از ایجاد فضای مناسب ایجاد فضای با نشاط، امن و غیر امنیتی در دانشگاه است تا آزادی پس از بیان به وضوح دیده شود. نتایج چنین شرایطی مطمنا به سود همگان خواهد بود. باشد که همگی طعم این کامیابی را در یابیم.

جوان ایرانی ،پیش به سوی پیشرفت...