ریای بودنت....

ریای بودنت....

ساکت است . هیچ نمی گوید ... انگار که فضا خالی باشد . صدای گیج سکوتش می پیچد در سالن ...نگاه درمانده اش قفل می شود به فنجان چای گرمی که نمی داند کی و توسط چه کسی پر شده . اشکش می چکد روی گونه اش ...سریع پاکش می کند... اشک بعدی ... اشک بعدی ... اشک بعدی ... اشک های بعدی . کاغذ و قلمی بر می دارد و یادداشت کوچکی می نویسد:
"انزوا... تنهایی ...عزلت "
می چسباندش به دیوار مقابلش....
انزوا اغلب جرقه ی اولیه است در راستای افسردگی و آن شاید نشانه ی یاس و قطع امید باشد....
گاهی هم یک رفتار منطقی ست برای خلوت با خود ...برای تزکیه ی درونی ....
گاهی هم نشانه ای است معترضانه به جامعه ی نادان و غفلت زده ....
سرش درد می کرد. سرش درد می کند. سرش را تکیه می دهد به تکیه گاهی که نمی داند....!
جمله ای در ذهنش تداعی می شود "لا تقنطوا من رحمه الله " .... به رحمت فکر می کند و نا امیدی و منشایی که خوب می شناسدش .... زمزمه می کند "نکند رخنه کند در دل ایمانم شک...."
چایش سرد شده است باز !!!! همان را سر می کشد!
"یک موجود کامل تنها زمانی می تواند این صفت را داشته باشد که واقعا وجود داشته باشد"
اما وجود که یک صفت نیست ...یک معناست .... معنا ....
می نویسد:
"ترجیحم بر این است که بمیرم تا مثل یک قمار باز سر مسئله ای شرط ببندم! این لا ادری گری ها جانم را به طاقت می آورد ...ریا ... ریا...ریا..." رياي بودنت....!

جوان ایرانی ،پیش به سوی پیشرفت...