گ . ر .....

به سوگ فروپاشی هویت خویش نشسته ام.انقراض شخصیت...انقراض معنا....انقراض شناخت...یک ریکاوری بدون بازگشت.ریست شدن حافظه ی علایق...انحطاط کسانی ک دوست داشته ام... انبوه فریاد های زده نشده ام رسوب کرده.کریستاله شده. علایم حیاتی ب سختی احساس میشود.دچار دگردیسی فکری شده ام. شب ها در کنکاش با خودو روزها میان برهنگان هویتی دچار مسخ میشوم.دارم قد میکشم....
جیغ های بنفش ذهنم، گوشم را کر کرده است.رگ هازیر پوستم ناخن میسایند.مانند خودم سرکش شده اند. دارند قد میکشند...
اشفتگی هایم را به واژه ها تجزیه میکنم. انهارا ب صف کرده ام .ازواژه های بی رنگ درد های رنگی میسازم. دوباره میبلعمشان.مزه مزه اش میکنم.هضمشان میکنم.درکشان میکنم. قابل درک تر شده اند. دارند قد میکشند...
چشمانم به نور دیگر حساسیت ندارد.گویی حریص تر شده اند.زاویه شکست نور برایم کمتر شده. با روشنایی درگیر نمیشوم.هرچند هنوز پوستم ب نورحساس است و هنوز واکنش نشان میدهد.و هنوز مانند خودم مقابل حقیقت عصیان میکند. اما موضع گیری اش کمتر شده. دارد قد میکشد...
هرچند این روزها افتاب دراین اقلیم با زاویه مایل میتابد و روشنایی چندانی ندارد.اما برای کسی ک در تاریکی زندگی کرده نور کم هم چشمش را میزند...
گ. ر

جوان ایرانی ،پیش به سوی پیشرفت...