كنش دانشگاه در انتخابات

كنش دانشگاه در انتخابات

دانشگاه محل تولد دانش و در نتیجه زادگاه دانشجو است. اگر دانشگاهی نباشد دانشجویی هم نخواهد بود.
دانشگاه هم زادگاه، هم زیستگاه و هم پایگاه مقاومت دانشجو در برابر انبوه نهادها، پدیدهها و معانی است که استقلال آن را به استحاله میبرند.

گسترش تعداد دانشگاهها و دانشجویان هرچند گسترش مرزهای تفکر علمی در سطح جامعه را به همراه داشته است اما با کمرنگ کردن تمایز افراد جامعه و دانشجویان، هویت جمعی دانشجویان را بیمعنی کرده است. از طرف دیگر گسترش تعداد دانشگاهها، با آنکه امید به از بین رفتن بازتولید اختلافات طبقاتی جامعه در نظام آموزشی و توزیع عادلانهی خدمات آموزشی را زنده نگاه داشته است، با کاهش توانمندی دولت در ارائه خدمات آموزشی رایگان، سیر خصوصیسازی دانشگاهها را تسریع کرده است.
دانشگاه امروز ما، با استهلاک هرچه بیشتر هویت دانشجویی در معرض تهی شدن از معنی، و باتوجه به سیر کالاییسازی در معرض تغییر صورتبندی اجتماعی است. حل و فصل این بحرانها در گرو تمرکز هرچه بیشتر در این حوزه است.
امسال در فرصت انتخابات ریاست جمهوری، با سیاسیتر شدن جامعه و شنواتر شدن گوشهای سیاستمداران، دردها و بحرانهای مهم پیشروی جامعه نمایانتر میشوند. در این میان دانشجویان سه راهبرد عمده دارند:
اول کنش به شکل تبلیغ بیچون چرای کاندیداها، این راهبرد هم به کاهش سطح مطالبات در چهار سال آتی و هم به کاهش قدرت چانهزنی با نهادهای قدرت میانجامد.
دوم کنش آرمانخواه نامعین و گسترده، این راهبرد همچون کنشهای متأخر جنبش دانشجویی گرچه افزایش سطح مطالبات و رادیکالتر شدن فضای انتخاباتی و در نتیجه افزایش قدرت چانهزنی را در پی خواهد داشت اما انبوه مطالبات آرمانی و کم رنگ شدن مسائل حیاتی و بحرانهای پیشرو دانشگاه، هم ناامیدی جنبش دانشجویی از عدم تحقق آرمانها را دوچندان میکند و هم با در سایه قرار گرفتن مطالبات ساختاری در دانشگاه، مسیر دانشگاه و دانشجو در سراشیبی نابودی تداوم مییابد.
سوم کنش صنفی و تلاش برای تغییر سیاستهای مرتبط با نهاد دانشگاه، این راهبرد شاید تبلور تمامی آرمانهای جامعه در مطالبات دانشگاه نباشد اما با احیای دانشگاه و جلوگیری از نابودی آن، پیریزی روحیه مطالبهگری و هویت انتقادی دانشجو، و هموارکننده مسیر جامعه به سوی دموکراسی خواهد بود.
اگر در چهار و اندی میلیون دانشجوی کشور ما، هویت دانشجویی و خواست استقلال نهاد دانشگاه و پافشاری بر آزادیهای آکادمیک نهادینهشود، گذار به دموکراسی برای هشتاد میلیون ایرانی روندی اجتنابناپذیر خواهد بود.