نبود فضای گفت و گو

متاسفانه جامعه ما یک جامعه بدون گفت و گو است. سیطره مونولوگ بر دیالوگ ، اشتیاق به پرگویی و کم شنوی ، میل مفرط به تحکم ، نبود سازوکارهای روشن و شناخته شده برای گسترش گفت و گو های معنادار و جمعی و طرد تفکرات متضاد در فرهنگ ، از نشانه های مهجور ماندن " گفت و گو " در جامعه ماست. من نگران رشد فزاینده آسیب های اجتماعی و سقوط سرمایه اجتماعی در جامعه هستم ... گفت و گو پیش از هرچیز یک محصول فرهنگی است مبتنی بر سنتی که در آن مدارا ، صبوری و اعتماد و احترام به یکدیگر ، به اندازه کافی نهادینه و ماندگار شده باشد. همچنین" گفت و گو " محصول یک فرهنگ سیاسی است که در آن سازش ناپذیری ، یکسان اندیشی ، خودمحوری و هویت اندیشی و ... در آن سهم غالب را نداشته باشد. امیدوارم این سنت فرهنگی و فرهنگ سیاسی غالب در جامعه شکل گیرد .....