این جا ....

این جا.... آدم اینجا چیز زیادی یاد نمی گیرد. همه ما در زندگی اینده مان موجوداتی خواهیم شد بسیار حقیر و تو سری خور. کاری که آن ها با ما می کنند دست بالا این است: فرو کردن صبر و اطاعت توی کله های ما.... دو خصیصه ای که نوید موفقیت اندکی می دهد... یا اصلا شکست حتمی است! برای خودم شده ام یک معما...من هم مبتلا شده ام به یک تزلزل خیال کاملا ارام و عجیب و ناشناخته.. همه ما در یک نقطه مشترکیم...در فقر و در وابستگی مطلق...حقیریم ما...حقیر تا سرحد بی لیاقتی....شاید ادم خیلی خیلی پستی در وجود من است. شاید هم یک رگ اشرافی داشته باشم...نمی دانم....اما یه چیز را می دانم ...این جا همه چیز بر باد است....اینجا ما فاقد ارامش و دلخوشی و سرخوشی لازم برای خندیدنیم....همه ما در زندگی حماقت هایی داشتیم اما همین حماقت دهان زیبایی دارد و لبخند می زند...اینجا ادم ها گریزانند از هم...خاطره عاشقانه کم ندارند ولی فقط در رویا....ادم های اینجا نیمه دیوانه ات می کنند.اینجا مقررات باعث شده تا خروجی یکسان باشد. انسان های احمق که نمونه اش دارد همین مطالب را می نویسد.بسیار تلاش کرده ام اما تلاش های من در به انجام رساندن انقلاب دارد به پایان می رسد مثل پایان یک فیلم با زیر نویس فارسی....اینجا ممنوعیت ها باعث شده تا گاهی وقت ها ممنوعیت یک کار ان چنان برایت دلفریب شود که کار دیگری از دستت بر نیاید مگر انجام ان کار ...اما بی فرجام!امروز اندکی احمقم اما به نحوی طریف تر و مهربانانه تر...اینجا بزن و بگیر، بزن و بکوب، ترق و تروق و ببر و بیار دیگر عادی شده است....این جا همه در جست و جویند...در اشتیاق ثروت و خوش اقبالی های افسانه ای.... اینجا ادم ها شتاب زده هستند و نگاهیشان گیج و منگ...! اینجا مردمانش هیچ ژرفانگری اندیشه مندانه ای را به چالش نمی طلبند... اینجا وقت زیاد است...چون کسی که وقت برای هدر دادن دارد نمی داند وقت یعنی چه!!! اینجا زخم ها و دردها عمیق هستند و شادی ها کوتاه.... نان خامه ای هستند مردمان اینجا....یا نیستند یا در خواب اند یا همه چیز پاک یادشان رفته .... ادامه دارد جوان ایرانی ،پیش به سوی پیشرفت...