قلم گ .ر

روی مدار خودت باش.مداری هم قد و قامت خودت.سرکج کن و بتمرگ نانت را بخور. یونجه ات زیاد شده گویی!شاید هوس شلاق کرده ای.مرد باشی بیگاری از سرت هم زیاد است. زن باشی یک ماشین جوجه کشی میشوی.سگ دو زدن برای سلامتی ات خوب است!خستگی مجال فکر کردن را ازتو خواهد گرفت. ای برده ی بی چون و چرا. تا وقتی کودن هستی در امانی. ولی امان از روزی که سطل ابت را لگد بزنی و علوفه ات را بالا بیاوری.طوق بردگی را پاره کنی و طاغی شوی. عصیان کنی و لکه ای بر پیشانی ات بگذارند.گماردگان عذابت را سر ببری و در طلب انچه قدم برداری که دودمانت را به باد میدهد. حق....حق بستانی....
حق ستودنی است. راهش گزنده است. شبیه اعدامی دم صبح میشوی. صدای خروس بند دلت را پاره می کند. شاید هم شبیه زنی که صبح اعدام تهوع بارداری نجاتش میدهد.هرجند کوتاه مدت ولی چند ماهی مرگش را به تاخیر می اندازد. کودکی که به دنیا می اید همان حق است. جان مادر را میستانند اما کودک زنده میماند و به خون خواهی نسل کشی بی رحمانه بر می اید. روحی تبه کار در خود میپروراند.ناموسش را سر میبرد.خون خود را می مکد.غرورش را در خودش دفن می کند.و با خون،خون را پاک خواهد کرد...این حق است.حق قرن ۲۱ام. که جز با خشونت بازپس گرفته نخواهد شد...
منشور حقوق بشر،نامه های سر گشاده،اشعار اعتراضی،قلم های تند،ژست های بشردوستانه.... هیچ کدامشان دیگر کار ساز نیست.یاروحت را سر ببر و تقدیم کن یا به طویله ی نمور و تاریک خویش باز گرد و علوفه ات بخور...
تاکنون هزاران بار مزه ی این خرمن ها را چشیده ام.اما ترس مرا به این کثافت مجبور میکند. از ترس های خود بیزارم. ترسی که نامش را امنیت میکذارند...جانم ایمن است و روحم مورد تعدی...
گ. ر جوان ایرانی ،پیش به سوی پیشرفت...