مطالبه گری؛ مسئولیتی فراموش شده

مطالبه گری؛ مسئولیتی فراموش شده

مطالبه گری کلید واژه ای بود که با دولت تدبیر و امید دوباره به شکلی دیگر متولد شد ولی این روزها حال خوبی ندارد چرا که حامی ندارد و بی سرپرست شده است. بدون شک همگان بر این اعتقاد داریم که طی سال های متمادی تلاش فعالین مدنی برای نهادینه کردن روحیه مطالبه گری فقط یک هدف داشته است و آن جلوگیری از غلبه روحیه دیکتاتوری و خصلت عدم پاسخگویی و انحصار طلبی بوده است و در این راه هزینه های زیادی نیز داده شده است اما همچنان راه ادامه یافته است. جواب به این سوال که مطالبه گری به عنوان یک ابزار دموکراتیک چه جایگاهی در کنش های نهادهای حاکمیتی دارد؟ می تواند وضعیت فعالیت مدنی و مطالبه گری اجتماعی را در ایران امروز نشان دهد. اما به دلیل ساختارهای غلط آموزشی و فرهنگی موجود در بدو ورود به مدرسه و حتی دانشگاه نقص های بزرگی در نهادینه شدن این ارزش وجود دارد. بسیار شنیده ایم این جمله را که " مگر بیان مطالبات از طرف من و پیگیری آن ها فایده ای هم دارد؟!" . این جمله در واقع مهلک ترین سم برای سرکوب روحیه مطالبه گری به طور ناخودگاه است. از طرف دیگر به نطر می رسد که گروه ها و قشرهایی که انتظار می رود براساس اهداف خود که می تواند سیاسی (احزاب)، فرهنگی و اجتماعی (تشکل های مردم نهاد) و اقتصادی (اتحادیه های صنفی)باشد در شفاف سازی مطالبات جامعه و نهادینه کردن روحیه مطالبه گری پیش قدم و متصدی باشند تا حدودی منفعل و در پشت واژه ای به نام " مصلحت" پنهان شده اند. بیان مطالبه به زبان عمومی مهارتی است که باید این گروه ها یاد بگیرند و در یاد دادن آن به مردم بکوشند. بیان مطالبه نشانگر آن است که جامعه پویا برای احقاق حق خود همواره هوشیار است و فریب دروغ و ریاکاری های مقطعی را نخواهد خورد. آسیب جدی که در این مسیر وجود دارد حضور افرادی است که "بله قربان گوی" هستند. از یاران دبستانی دیروز انتظار می رود که مطالبه گران امروزی باشند و از وحدت در تفکر و عقاید که به قول دکتر شریعتی موجب توقف عقل و پوسیدن و ماندن است اجتناب بفرمایند.