کشت و صنعت مغان، فود ولی (Food Valley) ایران

کشت و صنعت مغان را به جوانان کارآمد و متخصص بسپارید

حسین واثقی دودران- مدیر تحقیق و توسعه شرکت دانش بنیان کیان زیست رشد ایرانیان

 

وقتی صحبت از مغان است، صحبت از ظرفیت هایی است که می تواند امنیت غذایی کشور را تامین، زمینه اقتصاد زیستی و کشاورزی شمال غرب کشور را فراهم و فرصت های اشتغال برای منطقه ایجاد نماید. خاک و آب دو مولفه اصلی توسعه پایدار در کشاورزی هستند که مغان با  دارا بودن این دو مولفه در کنار موقعیت جغرافیایی و سیاسی منحصر به فرد خود می تواند جهشی بزرگ در اقتصاد منطقه را موجب شود. وجود  کشت و صنعت بزرگ مغان که قابلیت تولید محصولات استراتژیک را دارد و در واقع  برند کشاورزی ملی می باشد می تواند پیشران این جهش اقتصادی باشد. کشت و صنعت مغان قابلیت های تبدیل شدن به فود ولی (Food Valley) ایران را دارد؛ پس نباید گذاشت در گرداب ناکارآمدی ها غرق شود. دسترسی به فرودگاه، وجود دانشگاه و مراکز پژوهشی کشاورزی و دامپروری و فارغ التحصیلان بومی نخبه و مستعد برتر در این حوزه ضریب اطمینان جمله اول را بالا می برد. بهره برداری از از اراضی پایاب سد خداآفرین که به زودی بعد از چندین سال تلاش دولت تدبیر و امید افتتاح خواهد شد و بهره وری آب را بالا خواهد برد نیازمند به کارگیری فناوری نوین در این واحد بزرگ را بیش از گذشته کرده است. شکی نیست شرکتی که  بالغ بر بیست هزار هکتار اراضی زراعی و باغی آبی دارد و صنایع تبدیلی قند و لبنیات را در دل خود جا داده است نباید ضررده باشد. متاسفانه نقشه راه ترسیم شده برای کشت و صنعت مغان چرخ دنده ای است و نوآوری و خلاقیت فنی را ندارد و لزوم به کارگیری نیروهای تازه نفس دانشگاهی و شیوه های دانش بنیان می تواند راهگشای بسیاری از مشکلات موجود در این واحد باشد. مطمئنا اعتماد به جوانان متخصص و شرکت های دانش بنیان می تواند گام­های موثری در بازگشت شرکت به سالهای اوج خود بردارد. تعریف پروژه های ارزش آفرین تبدیلی و تولید محصولات با ارزش افزوده بالا می­تواند نقطه عطفی در تاریخ  این شرکت مادر تخصصی باشد. به شرطی که کشت و صنعت مغان آغوش خود را بر روی جوانان متعهد و  تحصیل کرده باز کند و سیستم مدیریتی خود را با روش های نوین بازسازی نماید. مبادا روزی را ببینیم که سرنوشت کشت و صنعت های ورشکسته به سراغ منطقه زرخیز مغان بیاید. نامه جمعی از دانشجویان مستعد برتر دانشگاه های کشور در سال گذشته مبنی بر توجه بیشتر به لزوم استفاده از فناوری های نو در این شرکت که به دفاتر استانداری، امامان جمعه و نمایندگان مجلس ارسال شد نامه ای دلسوزانه و سندی برای فرداها بود که نگویند جوانان پیش قدم نشدند! با صدای بلند باید گفت که واگذاری کشت و صنعت مغان به بخش خصوصی درمان نیست بلکه می توان با ارایه درصدی از سهام شرکت در بورس سرمایه لازم برای حرکت رو به جلوی شرکت را فراهم کرد. سوالی که هست از 11  شرکت کشت و صنعت که قبلا دست دولت بودند و الان واگذار شده اند کدامیک سودی به اندازه همین شرکت ورشکسته مغان دارد؟ 30 تیرماه 95 بود که آقای پورحسین نماینده مردم پارس آباد و بیله سوار در نطق میان دستور مجلس گفت: کشت و صنعت و دامپروری مغان نیازمند 500 میلیارد تومان است تا بتواند 7000 شغل برای جوانان بیکار ایجاد کند. باید واقع بین بود و پذیرفت که راهکار اصلی، شفافیت در مدیریت، دور ریختن شیوه های سنتی، مکانیزه کردن سیستم و جایگزینی فناوری های دانش محور با اتکا به توان فارغ التحصیلان و شرکت های دانش بنیان داخلی است. توسعه شرکت از طریق توجه فناورانه با تولید گوساله، نهال و بذر با پتانسل ژنتیکی بالا، اصلاح الگوی مصرف منابع و سرمایه گذاری روی حوزه های نیاز کشورهای همسایه و تولید محصولات با گرید جهانی است.  وقتی صحبت از مغان است، گفته می شود منطقه زرخیر مغان!  اما ما از ثروت خود استفاده نمی کنیم!  چرا در 40 هزار هکتار از زمین های این شرکت هیچ کاری انجام نمی گیرد؟ اگر قرار بر واگذاری است این 40 هزار هکتار را واگذار کنند تا سرمایه گذار خریدار آن را آباد کند.  با علم به شاخص های علمی و اقتصادی باید گفت می توان طی 5 سال برنامه ریزی مدون فرصت های شغلی جدیدی را در این شرکت ایجاد نمود. کشت  صنعت مغان می تواند ولی فود ایران بشود به شرطی که  نگاه ها تغییر یابد. شرکت نیازمند سرمایه گذاری است و اگر در این برهه زمانی در کشت و صنعت سرمایه گذاری هدفمند صورت نگیرد آینده آن چیزی جز تکه تکه شدن و نابودی نخواهد بود. سرمايه گذاري دانش بنیان با مشارکت شرکت های داخلی و خارجی و با هدف نوسازي اين مجموعه بهترین سیاست احیا و توسعه این شرکت است.

 

جوان ایرانی ،پیش به سوی پیشرفت...