لکنت...

وقتی هستی لکنت - میگیرد و نیستی رپ میخواند(به معنای زخم زبان)...
تراموای ترس و استیصال از روی خشم و حق خواهی عبور میکند، صدا را خفه می کند و درون ما را تکه تکه می کند. دم ها و سر ها جدا میشوند اما در کمال تعجب مرگی در کار نیست، تصور اسودگی توهمی بیش نبود، قدرت حیات و آستانه ی تحمل ما دوبرابر میشود. به گرسنگی مقاوم تر میشویم و با زجر مأنوس تر.حسی شبیه به محکوم شدن به زندگی ابدی،گویی مرگ هم ما را از خود میراند.
این گونه است که در بیابان دچار دریا زدگی میشویم ان گاه که به چند قطره آب فکر میکنیم. ما که قربانی داشته هایمان شدیم و اکنون مطرود و درمانده در حسرت از دست رفته هایمان نشسته ایم و حقیقت زندگیمان را هروز با هم به اشتراک میگذاریم.
هرچند که گاه به اشتباه زاویه ی نگاهمان به سمتی میرود و سایه های تاریک را نشانی از خورشید میبینیم،اما میان ما هرچیز به غیر ازبازگو کردن ظلم ،تظاهر است.خیال اسودگی برای ما سم است.
گلبرگ

جوان ایرانی ،پیش به سوی پیشرفت...