قحطی...

جهان میراث بدقلقی است ک نسل ب نسل تلاش مذبوحانه ،دل درد ها و سردرد های پریود مابانه و التماس های خاکسارانه اش برای ادامه دادن را در بشر بر جای میگذارد.و میراث ،همیشه خواستار دارد حتی اگر نتیجه ای جز نابودی نداشته باشد.و ما شبیه قحطی زدگان، سوار بر موج و تکیه بر باد، گرسنگی خود را اغراق میکنیم و هرچه سهم بیشتری به ما میرسد خروجی های بیشتری را میبندیم و میراث اینده را محدود تر میکنیم. و انچه برای نوادگان ما میماند تفاله های یک زندگی بدون روح است. تکنولوژی و علم
نه جهل و ساده انگاری گذشتگان و نه علم و سرسختی ایندگان... انسان خوشبخت شاید کسی باشد که با علم خود ساده زندگی کند...
گلبرگ

جوان ایرانی ،پیش به سوی پیشرفت...